گامهایی در عرصه ی  فلسفه و حقوق

 ابن سينا يكي از مشهور ترين فلاسفه است در زمان يوناني مآبي سنت اسلامي در قرون وسطي كه البته شامل فارابي و بن رشد هم مي شود.

 His philosophical theory is a comprehensive , detailed  and rationalistic account of the nature of God and Being .

,نظريه فلسفي اش يك مواجهه جامع مفصل و عقل گرايانه است نسبت به طبيعت خداوند و جود(هستي)

 in which he finds a systematic place  for the corporeal world, spirit, insight, and the varieties of logical thought including dialectic, rhetoric  and poetry.

كه او در آن تئوري (نظريه) جايگاه نظام مندي مي يابد براي عالم جسماني – روح – شهود و انواع گوناگوني از تفكرات منطقي كه شامل جدل،خطابه و شعر مي شود.

Central to Ibn Sina’s philosophy is his concept of reality and reasoning.  

نكته محوري و مركزي و اصل فلسفه ابن سينا مفهوم(دريافتي) او از واقعيت و عقل است.

Reason, in his scheme, can allow  progress through various levels of understanding and can finally lead to  God, the ultimate truth.

عقل در اين برنامه اجازه پيشرفت ميدهد ازميان سطوح مختلف فهم و در نهايت ميتواند منجر شود به (فهم)خداوند يا همان حقيقت غايي.

 He stresses the importance of gaining knowledge, and develops a theory of knowledge  based on four faculties:  sense perception, retention, imagination and estimation .

او بر اهميت كسب معرفت تاكيد ميورزدو يك نظريه معرفت را بر پايه 4قوه ذهني ارائه مي دهد: دريافت حسي- حافظه- قوه خيال – وهم.

Imagination has the principal role in intellection, as it can compare and construct images which give it access to universals.

قوه خيال نقش اصلي را در تعقل دارد.آنجا كه مي تواند مقايسه كندو تصاويري را بسازدكه رسيدن به مفاهيم كلي را نتيجه دهد.

 Again the ultimate  object of knowledge is God, the pure intellect.

در عين حال موضوع غايي شناخت خداوند است ، همان عقل محض

In metaphysics, Ibn Sina makes a distinction between essence and existence; essence considers only the nature of things, and should be considered apart from their mental and physical realization.

در مابعد الطبيعه ابن سينا تمايز قايل ميشود ميان ماهيت وجود.ماهيت تنها ذات (طبيعت ) اشياء را لحاظ مي كندو بايد جدا از واقعيت ذهني و فيزيكي لحاظ شود.  

This distinction applies to all things except God, whom Ibn Sina identifies as the first cause and therefore both essence and existence.

اين تمايز در مورد همه چيز صدق مي كندبجز خداوندكه ابن سينا معرفي مي كندآن را بعنوان علت اول و در نتيجه هم علت وجود و هم علت ماهيت.

 He also argued that the soul is incorporeal and cannot be destroyed. The soul, in his view, is an agent with choice in this world between good and evil, which in turn leads to reward or punishment.

او همچنين بحث مي كند كه نفس غير جسماني است و نمي تواند معدوم شود. نفس از اين منظر(نگاه او) يك فاعل است با قدرت انتخاب بين خير و شر در اين عالم كه (نفس) منجر مي شود به پاداش يا مجازات.